Deze internationale crosstriathlon in de verre Abruzzen werd deze zomer onze sportieve uitdaging. Lees hieronder hoe we het er van af brachten in deze extreme wedstrijd en wat er mijzelf toebracht om volledig tegen mijn principes in, toch een gelabelde ( X-Terra ) wedstrijd mee te doen.

Uitdaging vs leeftijd

Het is jaarlijkse gewoonte om aan ons verlof een sportief hoogtepunt te koppelen. De laatste jaren staat die meer en meer in het teken van Yannis. Bovendien wouden we met onze mobilhome ook eindelijk eens, gedurende een langere periode, verdere oorden opzoeken en eens verder trekken dan Duitsland, Tsjechië, Polen of Frankrijk. De zuiders landen lonken al een tijdje.

Bijkomend probleem is dat de reglementering in de landen verschilt. Yannis is pas 18 jaar eind augustus. Dat betekent dat in veel landen Yannis pas na de zomer aan de meeste uitdagende wedstrijden mag deelnemen. In Frankrijk en Italië telt gewoon het geboortejaar waarin je 18 jaar wordt.

Vorig jaar trokken we naar de duatlon in Alpe D’Huez, maar door de lokroep naar het verdere Europa deed ons uitkijken naar andere wedstrijden. In Italië is het niet zo simpel, daarom dat onze aandacht op deze gelabelde X-Terra wedstrijd viel. Dat men er prat op gaat dat deze X-Terra de zwaarste manche op het Europese continent is klonk voor Yannis alleen maar als muziek in de oren en was de keuze snel gemaakt. Bovendien is het dan ook ideaal om eens te zien waar je staat ten opzichte van het hoogste niveau. Dan enkele giro ritten op TV die door de Abruzzen trok en we waren helemaal in de mood om naar daar te trekken.

Lastig reizen

De crosstriathlon in Veynes, 2 weken voor Scanno, was een goede eerste testrun. Yannis zijn overwinning daar, deed hem alleen maar meer verlangen naar deze wedstrijd. Ondanks dat het zwaar leven is in de mobilhome, met deze hitte en de vele zware uitstappen ( Cinque Terre, Genua, Lucca, Sienna en de Strade Bianchi ), leken we toch goed te recupereren en de nodige trainingen konden net worden afgewerkt. Een geplande MTB wedstrijd in Toscane hebben we moeten skippen omdat geen buitenlanders toegelaten werden, maar nadat we het parcours op ons eigen gereden hadden en gezien de enorm hete omstandigheden, was dit zeker niet erg.

Scanno zelf is gelegen op een kleine 1000m hoogte. In plaats van tegen de 40 graden was het hier maar tegen de 35 graden meer en we konden ons afkoelen aan het gezellige meer. De locatie is er prachtig. Scanno is gelegen midden in de bergen en volledig op een rotsflank gebouwd aan de voet van skipistes. Het volledige binnencentrum is een kluwen van trappen, die voor een groot deel het decor zouden vormen in de wedstrijd.

We deden enkele parcoursverkennigen, die Yannis alleen maar meer en meer in zijn nopjes deden komen. Ikzelf snapte maar niet hoe ik het op wedstrijddag voor elkaar zou krijgen om 2 van die wedstrijdrondjes MTB na elkaar af te leggen. Het MTB parcours van 15km bevatte maar liefst 500hm, die dan nog bijna allemaal compact verpakt zaten op 11km. Er zat onder andere een klim in waar het eindeloos vechten was om overeind te blijven op de allerkleinste versnelling, dit terwijl het zweet van je lijf gutst. De afdalingen aan de andere kant waren om duimen en vingers van af te likken.

Hoe overleef ik 2 zo’n ronden?

Niki

En dan zou het lopen nog moeten komen. 11km met 450hm in een verzengende hitte. En vooral het technische afdalen zou voor mij, net als in Veynes weer een probleem kunnen vormen.

13 pro’s starten 2min voor ons, alvorens we dan met 200 agegroupers van start mogen gaan. Yannis heeft 1 concurrent die hij moet kloppen voor een WK selectie. In mijn agegroup zitten er 48. Bijna op het heetst van de dag om 11u47 gaan we van start. Eén ding moet gezegd, van ambiance maken, daar kennen ze bij X-Terra wel iets van. Het is kippevel.

Ik lig helemaal op de eerste rij op de buitenkant en ben als eerste weg, met hopelijk Yannis mee in mijn zog. Maar in de wasmachine die voor mij heel de weg blijft duren, zie ik Yannis nooit meer. Aan de Australian exit waar we na 1200m uit het water komen, hoor ik Pascale roepen. Yannis komt dus nog achter, want meestal wordt op het oudste familielid niet lang meer gewacht. Hoewel die 1500m, door hetgeen we er maar voor getraind hadden, eindeloos leek, heb ik blijkbaar dus goed gezwommen. Achteraf bleek de afstand ook wel een stuk te lang.

Ik wissel als 65ste agegrouper, Yannis 2 minuten later als 84ste, reeds op 8min achterstand van zijn concurrent. Ikzelf begin aan mijn traditionele inhaalbeweging. Ik begin me toch wat ongerust te maken dat Yannis mij na de eerste klim nog niet voorbij is gekomen. Ikzelf heb goed gevoel en kan op reserve mijn voorgangers oppeuzelen. Maar hoe goed de moraal ook zit, als Yannis voorbij komt, sta je meteen weer met de beentjes op de grond. Er is amper tijd om te groeten. Ikzelf zou een 28ste tijd neerzetten, Yannis rijdt met verre voorsprong de snelste tijd van alle agegroupers.

Terwijl ikzelf de 11km trail heel behouden aanpak, begint Yannis aan zijn specialiteit. De verzorging van de organisatie is nu wel echt top. De koude waterbronnen worden gul gebruikt om de lopers af te koelen op dit moordende parcours. Met een 61ste looptijd verlies ik maar een paar plaatsjes, vooral bergaf. De onderlinge verschillen zijn heel groot. Yannis loopt met een 5de looptijd naar plaats 6 en wint met maar liefst 13 min voorsprong zijn agegroup. Dit tot grote ontstentenis en ontgoocheling van de tegenstand. Ikzelf wordt 8ste op 48 in mijn agegroup. Ook ikzelf blijk achteraf mijn ticket voor het WK beet te hebben.

Geen WK

Beiden hebben we ondertussen besloten om het WK in Trentino links te laten liggen. Ook Yannis deelt ons gevoel met die commerciële organisatie. De inschrijving voor het WK is maar liefst nog eens het 3-voudige van wat we nu reeds een dure onderneming vonden. Toch hebben we enorm genoten van deze wedstrijd. Yannis is er ook van overtuigd dat dit de discipline is, waar voor hem de toekomst ligt. Het is gewoon keileuk en op dergelijke superzware parcoursen komt zijn talent best tot uiting.

Eerst nog wat verder opbouwen en we zien wel wat de toekomst brengt.

Waar staan we?

Het is natuurlijk interessant om eens te vergelijken met de PRO’s.

Yannis verliest een dikke 12min in het zwemmen, maar ook nog 33 min in totaal op de winnaar ( 3u13 vs 2u40 ). Zijn snelste fietstijd bij de agegroupers is wel nog 13 minuten trager dan de snelste PRO ( 1u39 vs 1u26 ). In het lopen 6 min ( 57min vs 51min ).

En ikzelf, ja ik verlies ondertussen ook al 25min op Yannis.

We zijn ons ook bewust dat het heel moeilijk is om nog een triatlon te vinden die meer op zijn lijf geschreven is.

Maar Yannis heeft nu 2 keer geproefd van 2 hele mooie wedstrijden. Hij heeft hem enorm gejeund en is vastbesloten meer te gaan zwemmen. We zien wel wat het ons volgend jaar zal brengen.