Vorige week deden mijn vader en ik mee aan de Volcat mtb wedstrijd in Platja d’Aro (Spanje). Deze wedstrijd bestaat uit 2 etappes van ongeveer 40km. Er stonden zo’n 580 deelnemers aan de start. waarvan toch wel het meerendeel met een vergunning.

Etappe 1

De eerste etappe was voor ons de tofste vorm van mountainbiken. De klims waren niet te lastig en de afdalingen waren voor ons nog net doenbaar. We reden beide een goede wedstrijd. Niki werd 17de bij de masters 40. Ikzelf werd 13de bij de u23. Op de klims kon ik iedere keer wegrijden van mijn groepje en kon ik enkele grote gaten dichtrijden, maar in de afdalingen werd ik steeds terug door een hele hoop mensen ingehaald.

Etappe 2

De tweede etappe lag ons een stuk minder. Het klimmen en het dalen was een heel stuk technischer waardoor wij toch wel veel tijd verloren. Ik probeerde nog wat te vechten voor mijn plaats, maar dat ging niet goed. Ik werd door veel mensen ingehaald in de technische stukken en kwam steeds meer bang naarmate de kilometers minderden. In de laatste lange afdaling viel ik helaas ook nog. Het was er enorm technisch en door een klein stuurfoutje vloog ik over het stuur. Hierdoor verloor ik zeer veel tijd, omdat ik eerst even moest bekomen en om het grootste vuil wat uit de wonden te halen. Bijna de rest van de afdaling deed ik te voet en daar had ik geen spijt van, want het kwam steeds gevaarlijker. De laatste kilometers heb ik mij dan ook niet meer opgejaagd. Ik was toch wel blij wanneer ik eindelijk over de meet kwam dat het gedaan was. Dit was toch iets te technisch voor mij.