De duathlon in Kortrijk is dé wedstrijd waar we hebben naar toe gewerkt. Yannis droomt er al 3 jaar van, maar hij was nog steeds te jong. Ikzelf was altijd te laat met inschrijven. Maar hieronder lees je hoe de droom stilaan één lange nachtmerrie werd.

De voorbereidingen liepen perfect. Alle signalen waren er dat we op 18 juni zouden schitteren in eigen stad. Veel supporters waren present langs het parcours, waarvoor dank. Eindelijk kan Yannis zich eens showen voor de vele mensen die hem lokaal een hart toedragen. Kortrijk is ondertussen ook zowat de grootste duatlon in het land en omstreken geworden.

Pijnlijke val, maar we plooien niet

Voor de start was het goed beginnen regenen. De heel gaccidenteerde loopomloop door de mooiste plaatsen van Kortrijk was bij momenten spekglad. Het niveau ligt heel hoog, maar Yannis hangt nipt zijn karretje aan een langegerekt kopgroep van 12 man. Maar helaas aan de Broeltorens loopt het fout en Yannis gaat keihard onderuit.

Ook ikzelf ben heel goed vertrokken. Hoewel ik telkens schrik van mijn tussentijden, heb ik nog reserve. Ik zit tussen enkele veteranen concurrenten die ik normaal pas inhaal op de fiets en ik geniet er echt van.

Het is schrikken als ik een supporter hoor toeroepen dat Yannis zich serieus bezeerd heeft aan zijn hand. Het lijkt op het eerste zicht allemaal erg. Geschaafd aan de dij, bloedende knie, maar vooral zwaar bloedende vingers en een heel pijnlijk hand.

Karakter haalt het niet van de tegenslag

Ikzelf wissel heel tevreden als 102de klaar voor mijn onderdeel. Nu ik mijn tijdritfiets heb afgestaan aan Yannis, ben ik wel wat in het nadeel, maar ik had er toch wel op getraind om dit onderdeel tot een goed einde te brengen. Zelfs de wissel had ik nog thuis vele keren getraind, want met zo’n groot deelnemersveld zou iedere seconde belangrijk zijn.

Vol enthousiasme wissel ik snel, maar éénmaal ik op de fiets wil springen zie ik dat er geen rekkertjes meer aan mijn pedalen hangen, waardoor mijn schoenen gewoon hangen rond te draaien. Hoe kan dit nu? Bijna mission impossible dus. Gelukkig slaag ik er toch nog vrij vlot in om in de schoenen te geraken, maar dan bleken mijn velcro’s uit de lussen. Weeral sukkelen. Kortom niks dan miserie in iets waar ik echt hard op getraind had. 3km verder verlies ik dan ook nog mijn reparatiekit die ik op mijn fiets bevestigd had. ook iets wat ik al 3 weken aan het uittesten was. Balen, balen, balen, ….

Ondertussen was ook Yannis pijn aan het verbijten. Hij kon amper nog het stuur vasthouden en de bloedende vingers deden niet veel goeds vermoeden. De omloop was dan ook spekglad, zeker voor hem op een tijdritsfiets en hij was als de dood om te vallen. Puur om zijn ranking niet te verliezen besluit hij toch de wedstrijd uit te doen. Hij zal gedesillusioneerd als 45ste finishen.

Ikzelf lijk wel heel goed te rijden. Ik haal massa volk in, zelfs met tijdritfietsen. Ik zet de 47ste tijd neer en maak een mooie move voorwaarts. Maar bij de 2de wissel krijg ik de 2de mokerslag. Een grote groep met renners die ik reeds in km 1 was gepasseerd komen de wissel binnen gestormd. Hoe is dit mogelijk? Bij het voorbijgaan kunnen ze niet mee, ben ik dan toch zo veel vertraagd in de 2de ronde? Ik had toch niet dat gevoel.

Ik zet opnieuw een even goede 2de run neer, maar ik word toch nog door een massa volk geremonteerd. Ik finish 70ste en 15de H40.

Eind goed, al goed

Sport is emotie. En hoewel ik puur sportief een hele goede wedstrijd deed, baalde ik toch. Onterecht, want je hebt nu éénmaal niet alles in de hand. Dit is net zoals we in het dagelijkse leven mogen ervaren. Daarom is sport een mooie allegorie op het leven. We moeten eigenlijk vooral de goede conditie van zowel Yannis en ikzelf, de goede sfeer met onze 23 clubleden en die mooie toporganisatie die Kortrijk is onthouden .

Achteraf raadde het rode kruis ons aan om foto’s te nemen van Yannis zijn hand omdat ze toch een breuk mogelijk achtten. Even leken al onze mooie vakantiedromen ook ineens in het water te vallen. Maar gelukkig werden geen breuken vastgesteld en zal Yannis normaal vrij snel weer de draad kunnen oppikken. Want op vakantie hebben we echt een mooi programma voorbereid en als we de conditie kunnen aanhouden, dan zal er zeker wel iets moois uitkomen als beloning voor het harde werk.