In buurgemeente Kooigem werd zaterdag voor het eerst een gravelrace gehouden. Kooigem, soms wel het Toscane van Kortrijk genoemd, deed zijn bijnaam alle eer aan. Zon en mooie gravelstroken door een glooiende en landelijke omgeving. Maar vooral, we hebben enorm genoten van onze eerste gravelwedstrijd.

Fun wedstrijd voor Niki

Voor mezelf stond een wedstrijd op het programma van 39km over 9 ronden. Toegelaten renners waren elite 3, masters en niet vergunning-houders. Met 75 starters een uitverkocht deelnemersveld.

We waren wat nerveus. Op het einde van vorige winter werden we eigenaar van een goedkope cyclocrossfiets, die we vooral kochten om de onderhoudskosten in de vuile wintermaanden wat te beperken. We zouden dan ook ineens wel eens hier of daar eens een cyclocrossje kunnen rijden. Maar zo koersen met zo’n fiets, dat hadden we toch nog nooit gedaan. En dan nog met zo’n peloton.

Kopstart

Ik start op de eerste rij en spring direct mee. Zo hoop ik vooral valpartijen te vermijden. Maar ik trap nogal snel op mijn adem en door die ongelooflijke hitte blijf ik ook op de 2de helling maar plaatsen verliezen. Ondertussen zijn 1 man en 3 mannen gaan vliegen. Ikzelf kom steeds beter en kan me goed handhaven in de achtervolgende groep die constant uitdunt. Maar niet genoeg voor mij. Ik kan een 6-tal keer wegrijden, ik voel me echt met de ronde sterker worden, terwijl ik met ruime voorsprong veruit de oudste ben in de groep. Na een jaar van weinig koersen is dit toch nog eens een opsteker en bevestiging dat ik het toch nog altijd een beetje kan.

Spurt voor plaats 2

De leider zouden we niet meer pakken, maar de 3 achtervolgers wel. Daardoor gaan we toch met een heel pak de laatste ronde in. We zouden spurten met 11 voor plaats 2. Ik kom helemaal voorin boven op de laatste helling en zou de kopplaats niet meer afgeven, maar kreeg toch een venijnige duw van een concurrent. Had ik moeten vechten voor mijn plaats ligt het ganse peloton in de laatste afdaling onderste boven, dat wou ik niet op mijn geweten hebben. Ik werd dus toch wel wat gefrustreerd laatste, maar ik mag eigenlijk best tevreden zijn met mijn uitslag en conditie. En wat heb ik mij geamuseerd. Ik hield altijd van MTB wedstrijden, die niet eigenlijk pure MTB zijn, en dat gravelen is misschien echt hetgeen dat gat invult.

Ik werd dus 12de. Opmerkelijk, het gemiddelde was maar liefst 37km/u.

Slechts 7 junioren, maar waar spektakel.

Bij de junioren wedstrijd melden zich maar 7 deelnemers aan de start. Yannis is bloednerveus. Ook voor hem is het nieuw en koersen bij de junioren, het blijft voor hem stressen.

Spektakel voor toeschouwers

Het deelnemersveld is wel van een hoog niveau. Gelukkig houden ze onder die loden hitte 2 opwarmingsrondes, maar dan gaat de kraan onverbiddelijk open. Yannis komt na de 4de van 11 ronden op de 5de plaats alleen te zitten.

Vooraan blijven ze tot de laatste ronden voor spektakel zorgen. Alles uiteen, dan weer samenkomen. Uiteindelijk spurt met 2. Maar daarachter viel Yannis niet stil. In zijn gekende Flandrien stijl, handen in de beugel blijft hij een hoog tempo ontwikkelen zonder stilvallen. Daardoor kan hij nog naar de 4de renner rijden om dan een schitterende, afmattende finale man tegen man te rijden die hij nipt wint, maar wat is hij diep moeten gaan.

Dank aan hobbyfotografie Rocco Maes en Pascale Delaere voor de mooie foto’s.

Chapeau aan de organisatie van Koninklijke wielerclub Sport en Nering Kooigem voor dit gewaagde, maar geslaagde initiatief.